Gökle bir olmadıkça,yerle bir oluyor insan. Son sözlerime şerh düşüyorum, KORKMA BEN VARIM. Herkesin üç kişiliği vardır; ortaya çıkardığı, sahip olduğu ve sahip olduğunu sandığı.

* Aşk kılavuz istemez, tek başına yol alır. * Ahmağa yüz, aptala söz vermeye gelmez. * Devletler şairlerin kalbinde doğar, politikacıların ellerinde büyür ve ölürler. * İnsana sığabilene kainat,kainata sığamayana insan derim. *

Kim derdi yarılsın da nihayet yerin altı, Bir anda dirilsin de şu milyonla karaltı. Topraklaşan ellerde birer meşale yansın. Kim der ki şu milyonla adam birden uyansın.

Ağlarım, ağlatamam, hissederim, söyleyemem. Dili yok kalbimin ondan ne kadar bizarım. Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırtmasın. Artık ikiyüzlüleri sevmeye başladım. Çünkü yaşadıkça yirmiyüzlü insanlar görmeye başladım. Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak, alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak. Bekayı hak tanıyan, sa’yi bir vazife bilir, Çalış, çalış ki beka sa’y olursa hak…

“bir gün bana ihanete kalkışacak olursan beni sana emanet ettiğim silahla değil kendi silahınla vur.. “

Osmanlılık, bir tarih döneminde, çok önemli bir coğrafya alanında, çok onurlu bir insanlık görevi yüklenmştir. Osmanlılık, kolektif dehayla kurulmuş bir dünya imparatorluğudur. Salt geçmişi değil, taşıdığı insan değeri ve özelliğiyle ne kadar görünmezden gelinmek istenirse istensin, geleceğimizi de etkileyecek bir deha eseridir. Anadolu Türk dehasının en büyük eseridir…

Alman İmparatoru Şarlken’le, 24 Şubat 1525’de yaptığı Pavye Savaşı’nda yenilerek esir düşen Fransa Kralı Fransçois ve annesi Düşes Dangolen, büyükelçi Kont Jan de Franjipan ile Kanuni’ye birer mektup gönderirler. Kraliçenin mektubu şöyledir: “Şimdiye kadar oğlumun kurtuluşunu Şarlken’in insafına bırakmıştım. Fakat Şarlken oğluma hakaretler etmektedir. Dünyaya geçen hükmünüz, cihanın bildiği azamet ve şanınızla oğlumun kurtulmasını temin…

Hiç kimsenin iyi gelmediği yerden sarıyorsun yaralarımı. Hiç kimsenin dokunamadığı yerden kanatıyorsun sonra.

Kimileri Gül dediler, ömür boyu güldüler; Kimileri de Gül dediler, Gül uğruna öldüler. Aşk iğnesiyle dikilince bir dikiş, kıyamete kadar sökülmez imiş. Dış yerine içi, suret yerine ruhu sevmek gerekir. Hayat ancak sevgiyle tatlıdır. Aşk bakmakla güzelleşir, Konuşmakla zenginleşir, Dokunmakla bozulur.

#Şiir bir bakıma ağacı yapraklarından görmeye çalışmaktır. Her şey o arada saklıdır. #Fazla büyütme kendini, en fazla sevebildiğim kadarsın; dahası yok. #Herkes yürüsün…sokaklar karanlık biliyorsunuz …köşe başlarında ölmek diye bir korkusu olmasın kimsenin…yürümek bir başkaldırıdır belki de ötesi…